O PIRATA STEORTEBEKER

O MUSEO DE HISTORIA DE HAMBURGO OFRECE UNHA SUMA DE DIÑEIRO PARA DAR CO PARADOIRO DO CRANIO DO PIRATA STOERTEBEKER, ROUBADO O PASADO DÍA 9 DE XANEIRO DE 2010.

Chámome STEORTEBEKER e fun o pirata alemán maís importante da Idade Media. Pertenzo aos Vitalienbrüder ("Irmáns das vituallas"), unha das bandas máis poderosas da pirataría do norte a finais do s. XIV. Chámannos piratas hanseáticos porque antes pertencimos á HANSA, federación de comerciantes marítimos de setenta cidades que vixiaba os mares e velaba pola seguridade do comercio fronte a piratas escandinavos, alemáns e británicos. Desertamos da Hansa e pasamos á pirataría por ser unha actividade moito máis lucrativa. Como coñecíamos ben a forma de actuar da Hansa e as súas rutas, saqueamos Wisby, a cidade sede desta organización e capturamos as principais autoridades e comerciantes, polos que esiximos un suculento rescate. Pero en 1402, a frota de Hamburgo venceunos en mar aberto. Fun capturado e executado xunto a 30 dos meus compañeiros. As nosas cabezas foron colgadas en estacas á entrada do porto de Hamburgo para que servise de escarmento a outros piratas.
O meu cranio foi atopado en 1878 e desde 1922 era exhibido no Museo de Historia de Hamburgo, xunto á reconstrución do meu rostro.

Se queredes saber máis sobre piratas de todos os tempos, premede AQUI e AQUI.

OLLO COAS PIRATAS!

Ben certo é que Polícrates foi o pirata máis antigo de tódolos tempos pero, quen foi a pirata máis antiga de todas? Pois fun eu, Artemisa de Halicarnaso.
Non é moita a xente que me coñece; porén fun moi importante para a historia da humanidade, pero máis vale comezar polo principio.
Puxéronme o meu nome en honor de Artemisa, deusa grega da caza, e convertinme en raíña consorte de Halicarnaso no 500 a.C., estado grego da actual Turquía tras casarme co rei, mais, trala súa morte, fun eu a gobernadora suprema da cidade. Baixo o meu goberno as miñas naves atacaron e saquearon as das outras polis gregas e ademais, covertínme tamén en conselleira de Xerxes, o rei de Persia. Aconselleille que non se enfrontase cos gregos nunha batalla naval, pero, talvez por ser muller, non me fixo caso. Deste xeito, ao redor do 20 de setembro do 480 a.C., librouse a batalla que me faría importante, a batalla naval de Salamina. Vinme atrapada no fragor da loita e arremetín contra un trirreme grego e fuxín. Os gregos gañaron a batalla pero tanto eles como os persas creron que eu estaba da súa parte. Despois diso volvín á pirataría e a recompensa para quen me capturase ascendía a dez mil dracmas, que xa lle eran cartos para aquela época!

Nicolás González (2º ESO A)